Skip to content De uitnodiging lag al drie dagen ongeopend op de keukentafel. Emma draaide de gouden envelop telkens om, alsof de inhoud zou veranderen als ze maar lang genoeg wachtte. Uiteindelijk haalde ze diep adem en maakte ze het zegel voorzichtig los.
“Met veel plezier nodigen wij u uit voor het huwelijk van Lucas Vermeer en Sophie van Dijk.”
Ze glimlachte flauwtjes. Vier jaar waren verstreken sinds Lucas uit haar leven was verdwenen. Vier jaar waarin ze zichzelf opnieuw had opgebouwd. Ze had een kleine onderwijspraktijk geopend, hielp kinderen met leerproblemen en woonde samen met haar drie energieke kinderen: Noor, Finn en Mila.
De uitnodiging voelde vreemd. Waarom zou iemand haar uitnodigen? Toch stond er onderaan een handgeschreven boodschap.
*”We hopen dat je erbij bent. Het zou veel voor de familie betekenen.”*
Emma wist niet of ze moest lachen of huilen…..