Skip to content **Marianne kneep haar zeven maanden oude kleindochter Emma stevig tegen zich aan terwijl het meisje zachtjes bleef huilen. De blikken van de andere gasten voelden zwaar, maar niemand zei iets. Alleen de man op de eerste rij ligstoelen bleef haar met een geïrriteerde blik aankijken.**
“Waarom moeten we weg, oma?” vroeg de achtjarige Sophie terwijl ze haar natte handdoek om haar schouders sloeg.
Marianne slikte haar verdriet weg.
“Misschien zoeken we gewoon een rustiger plekje,” antwoordde ze voorzichtig.
Nog voordat ze haar tas kon optillen, verscheen een jonge ober naast de luidruchtige man.
“Meneer,” zei hij beleefd, “onze hotelmanager heeft een klein presentje voor u.”
Iedereen keek nieuwsgierig toe terwijl de man zelfverzekerd de mooi ingepakte doos aannam.
“Dat is tenminste een hotel dat zijn beste gasten waardeert,” zei hij luid.
Hij maakte het lint los en opende langzaam de doos.
Zijn glimlach verdween onmiddellijk.
In de doos lag geen luxe cadeau, maar een keurige envelop met daarnaast een klein kaartje.
Op het kaartje stond:
*”Respect is de mooiste luxe die een gast kan tonen. Helaas bent u vandaag vergeten die mee te nemen.”*
De man keek verbaasd op.
Voordat hij iets kon zeggen, stapte de hotelmanager naar voren…
vervolg op de volgende pagina