Skip to content Hij keek naar Claire.
Daarna naar de blauwe plekken.
Meer had hij niet nodig.
Claire haalde diep adem. Haar vingers sloten zich steviger om het zachte knuffelkonijn dat naast Lily lag. In het oor van het speelgoed zat een klein verborgen schakelaartje.
Met een rustige beweging drukte ze erop.
Er klonk geen alarm.
Geen sirene.
Alleen een zacht piepje.
Derek lachte spottend.
“Wat moet dat voorstellen?”
Claire keek hem voor het eerst recht aan.
“Een veiligheidskopie.”
Iedereen keek haar verbaasd aan.
“In dit knuffelkonijn zit geen gewone geluidsmodule,” vervolgde ze kalm. “Vanaf het moment dat Lily werd geboren heeft het automatisch gesprekken opgenomen.”
Derek glimlachte nog steeds.
“En?”
Claire drukte op een tweede knop.
Uit het speelgoed klonk zijn eigen stem.
*”Het huis is van mij. Het geld is van mij. Het kind is van mij. Uiteindelijk zul je leren gehoorzamen.”*
Niemand zei iets….