Skip to content
Hij bleef even naar de geboortedatum kijken.
Zijn adem stokte.
Die datum viel precies enkele maanden na zijn scheiding.
Hij probeerde de gedachte onmiddellijk van zich af te zetten.
“Dat kan niet,” mompelde hij.
Hij sloot de map en stond op.
Toch bleef één vraag door zijn hoofd gaan.
Waarom had Sanne hem nooit verteld dat ze zwanger was?
Hij besloot niet te bellen.
Niet meteen.
In plaats daarvan reed hij de volgende ochtend opnieuw naar de bakkerij.
Toen hij binnenkwam, hing dezelfde warme geur van vers brood in de lucht.
De jongens hielpen klanten met kleine papieren zakken.
“Goedemorgen,” zei Lucas vrolijk.
“Goedemorgen,” antwoordde David.
Sanne keek op van achter de toonbank.
Hun blikken kruisten elkaar.
Ze herkende hem onmiddellijk.
Even leek de tijd stil te staan.
“David.”
“Hallo, Sanne.”
Ze bleef opvallend rustig.
“Wat kan ik voor je inpakken?”
Hij keek even naar de vitrines.
“Twee volkorenbroden.”
Ze begon zwijgend het brood in te pakken.
Geen van beiden wist hoe ze moesten beginnen.
Pas toen de laatste klant vertrokken was, verbrak David de stilte.
“Ik heb je gisteren gezien.”
“Dat weet ik.”
“Waarom heb je niets gezegd?”
Sanne glimlachte zwak.
“Omdat ik dacht dat je dat niet wilde.”
Hij keek haar verbaasd aan.
“Hoe kom je daarbij?”
Ze haalde diep adem…
vervolg op de volgende pagina