Skip to content “Toen wij uit elkaar gingen, zei je dat je eerst carrière wilde maken. Dat kinderen alleen maar alles ingewikkelder zouden maken.”
David liet zijn blik zakken.
Hij herinnerde zich de woorden.
Hij had ze in een emotionele ruzie uitgesproken.
Maar hij had nooit beseft hoeveel pijn ze hadden veroorzaakt.
“Ik heb daar vaak spijt van gehad,” zei hij zacht.
Sanne knikte.
“Dat geloof ik.”
Hij keek naar de twee jongens die buiten stoepkrijt gebruikten om sterren op de stoep te tekenen.
“Ze lijken gelukkig.”
“Dat zijn ze ook.”
“Ze houden van sterren?”
Ze glimlachte.
“Elke avond.”
Op dat moment rende Milan naar binnen.
“Mam, kijk!”
Hij hield trots een schoolrapport omhoog.
“Ik heb een prijs gewonnen voor mijn natuurkundeproject.”
David glimlachte automatisch.
“Gefeliciteerd.”
De jongen bedankte beleefd en rende weer naar buiten.
Sanne keek hem na.
“Ze werken hard.”
David knikte.
“Net als hun moeder.”
Er viel opnieuw een stilte.
Geen ongemakkelijke.
Maar één vol vragen die nog geen antwoorden hadden.
Toen zei Sanne rustig:
“Misschien is het tijd dat we eindelijk eerlijk met elkaar praten.”
David keek haar aan.
Voor het eerst in jaren voelde hij niet de succesvolle ondernemer die overal controle over had.
Hij voelde zich gewoon een man die zich afvroeg hoeveel kostbare tijd hij misschien had verloren.
En buiten kleurde de namiddagzon de etalage goud, alsof zelfs het licht een nieuw begin wilde aankondigen.