Skip to content **Vervolg van het verhaal (AdSense-vriendelijk)**
De seconden leken eindeloos te duren. Net toen Ethan opnieuw een stap naar voren wilde zetten, zwaaide de deur van de ziekenkamer open. Een verpleegkundige kwam haastig binnen, gevolgd door een arts die onmiddellijk de gespannen sfeer opmerkte.
“Is alles in orde hier?” vroeg de arts met een rustige maar duidelijke stem.
Ethan draaide zich om en probeerde een glimlach op zijn gezicht te toveren. “Natuurlijk. Mijn vrouw is alleen een beetje overstuur.”
De verpleegkundige keek naar Nancy. Haar gezicht was bleek, haar ademhaling onregelmatig en haar ogen stonden vol angst. Zonder een woord te zeggen drukte de verpleegkundige op de alarmknop naast het bed.
Binnen enkele ogenblikken verschenen twee beveiligingsmedewerkers in de deuropening.
“Mijnheer, wij verzoeken u vriendelijk de kamer te verlaten,” zei een van hen.
Ethan protesteerde luid. “Ik ben haar echtgenoot! Niemand kan mij verbieden mijn eigen vrouw te bezoeken.”
De arts bleef kalm.
“Een bezoek is alleen toegestaan wanneer de patiënt zich veilig voelt. Op dit moment is dat duidelijk niet het geval.”
Nancy voelde hoe haar hart sneller klopte. Voor het eerst sinds weken keek iemand niet alleen naar haar verwondingen, maar ook naar de angst die ze probeerde te verbergen.
Toen Ethan besefte dat hij de discussie niet zou winnen, wees hij dreigend naar Nancy.
“Je zult hier spijt van krijgen.”…