Skip to content
**Elke nacht om twee uur**
Sinds de geboorte van onze dochter Emma voelde niets meer hetzelfde. De dagen liepen in elkaar over en de nachten leken eindeloos. Slapen gebeurde in korte stukjes van twintig minuten, eten vergat ik regelmatig en mijn spiegelbeeld leek op dat van iemand die ik nauwelijks kende.
Iedereen zei dat het beter zou worden. Mijn moeder zei dat alle jonge ouders door een moeilijke periode gingen. Mijn schoonzus vertelde dat ze zich de eerste maanden ook verloren had gevoeld. Toch bleef ik het gevoel houden dat er iets niet klopte.
Niet alleen met mij.
Ook met mijn man, Daan.
Hij was altijd rustig geweest. Hij maakte grapjes wanneer ik gespannen was, zette koffie voordat ik daarom vroeg en wist precies hoe hij mij aan het lachen kon maken. Maar sinds Emma was geboren, veranderde hij langzaam. Hij glimlachte minder vaak. Zijn ogen stonden vermoeid en soms leek hij urenlang in gedachten verzonken.
In het begin schreef ik het toe aan slaapgebrek.
Totdat ik iets begon op te merken.
Elke nacht, bijna zonder uitzondering, stond Daan precies om twee uur op. Hij deed dat zo voorzichtig dat ik er meestal niet wakker van werd. Alleen toevallig, tijdens een slapeloze nacht, zag ik dat zijn plek naast mij leeg was.
Ik luisterde.
Geen geluid.
Geen stromend water.
Geen televisie.
Hij was gewoon verdwenen.
De volgende ochtend vroeg ik waar hij was geweest.
Hij glimlachte kort….