Skip to content Tot haar verbazing bleek het adres overeen te komen met een leegstaand kantoorpand.
“Dat kan niet,” fluisterde ze.
De volgende ochtend belde ze haar accountant, David.
“Kun je vandaag langskomen?” vroeg ze.
Twee uur later zaten ze samen aan de eettafel.
David bekeek de documenten aandachtig.
“Deze facturen lijken niet echt,” zei hij uiteindelijk. “Ik zou hier verder onderzoek naar laten doen.”
Eva voelde haar hart sneller kloppen.
“Bedoel je fraude?”
“Ik zeg alleen dat er veel vragen zijn waarop nog geen antwoord bestaat.”
Die middag besloot Eva onverwacht naar het kantoor van het bedrijf te rijden.
Mark was er niet.
Zijn secretaresse keek verrast toen Eva binnenkwam.
“Mark heeft vandaag vrij genomen.”
“Mag ik zijn kantoor even gebruiken?”
“Uiteraard.”
Binnen viel haar oog meteen op een map die open op het bureau lag.
Geen geheime liefdesbrieven.
Geen dramatische bekentenissen.
Maar contracten.
Heel veel contracten.
Ze ontdekte dat Mark zonder haar medeweten meerdere risicovolle overeenkomsten had ondertekend. Niet om geld achter te houden voor zichzelf, maar omdat hij dacht dat hij het bedrijf sneller kon laten groeien.
Hij had enorme financiële risico’s genomen zonder iemand in te lichten.
Eva maakte foto’s van alle documenten en sloot de map weer.
Die avond stond Mark voor de deur.
“Ik weet dat je boos bent,” begon hij.
“Boos?” antwoordde Eva rustig. “Ik ben vooral teleurgesteld.”
Ze legde de afdrukken van de contracten op tafel.
Zijn gezicht werd bleek.
“Waar heb je die gevonden?”
“In jouw kantoor.”
Mark liet zich langzaam op een stoel zakken.
“Ik wilde niemand ongerust maken.”
“Je hebt tegen me gelogen.”
Hij knikte.
“Ik dacht dat alles goed zou aflopen.”
“En daarom stuurde je ons weg met Kerstmis?”
Hij zuchtte diep.,..
vervolg op de volgende pagina