DEEL 2: De naam die alles veranderde
“Moment alstublieft,” zei ik terwijl ik een stap naar voren zette.
De nanny draaide zich om en keek me voorzichtig aan. Ze leek niet zeker te weten of ze moest blijven of vertrekken.
“Is er iets?” vroeg ze beleefd.
“De meisjes zeiden dat hun moeder dezelfde tatoeage heeft als ik.”
Ze keek even naar de kinderen voordat ze weer naar mij keek.
“Kinderen zeggen wel vaker dingen die toevallig lijken,” antwoordde ze met een vriendelijke glimlach. “Waarschijnlijk is het gewoon een vergelijkbare tatoeage.”
Maar de meisjes schudden tegelijk hun hoofd.
“Nee,” zei Lucy. “Het is precies dezelfde.”
“Met een scheurtje erin,” voegde Valerie eraan toe.
“En een klein sterretje onderaan,” zei Regina.
Mijn hart sloeg een slag over.
Dat sterretje…
Dat was geen onderdeel van het originele ontwerp. Camila had de tatoeëerder gevraagd om een klein sterretje toe te voegen, omdat ze zei dat zelfs een kapot kompas nog hoop kon geven.
Dat detail kende niemand.
Niemand behalve zij.
“Hoe heet jullie moeder?” vroeg ik opnieuw.
De nanny aarzelde.
“Ik weet niet of ik die informatie mag delen.”
Voordat ik iets kon zeggen, riep een van de meisjes enthousiast:
“Onze mama heet Camila!”
De wereld leek even stil te vallen.
Camila.
Na zeven jaar hoorde ik haar naam opnieuw.
Ik wist niet wat ik moest voelen.
Verbazing.
Ongeloof.
Nieuwsgierigheid.
Misschien zelfs een beetje angst…

vervolg op de volgende pagina

Pages: 1 2 3