DEEL 2 – HET TELEFOONTJE DAT ALLES VERANDERDE
Lily keek naar de grond. Haar kleine vingers klemden zich stevig vast aan het handvat van haar roze eenhoornkoffertje. Ze leek naar woorden te zoeken die een kind van vier eigenlijk niet zou moeten hoeven uitspreken.
“Papa…” fluisterde ze. “Mama zei dat ik weg moest.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Wat bedoel je, lieverd?”
Ze veegde met haar mouw langs haar natte wangen.
“Ze zei dat jij me niet meer wilde.”
Ik voelde hoe alle spanning van de lange werkdag in één klap veranderde in ongeloof. Ik pakte Lily voorzichtig op en drukte haar tegen me aan.
“Dat is niet waar,” zei ik rustig. “Ik zal jou altijd willen. Altijd.”
Ze snikte zachtjes.
“Maar mama zei dat ik stout was geweest.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Jij bent niet stout. En niemand stuurt jou zomaar weg.”
Met Lily in mijn armen liep ik het huis binnen. Haar koffertje liet ik even bij de voordeur staan. In de woonkamer brandde de televisie nog, maar er was niemand te zien.
“Emma?” riep ik.
Geen antwoord.
Ik liep naar de keuken.
Leeg.
De slaapkamer.
Ook leeg.
Pas toen zag ik een briefje op de eettafel.
“Ik ben even naar mijn moeder. We praten later.”
Niet meer dan dat.
Geen uitleg.
Geen vermelding van Lily.
Ik voelde een groeiende onrust. Emma was normaal gesproken zorgzaam en geduldig. Natuurlijk hadden we de laatste maanden vaker discussies gehad over werk, vermoeidheid en geld, maar niets wees erop dat ze zoiets zou doen.
Ik zette Lily op de bank en maakte warme chocolademelk voor haar. Terwijl ze voorzichtig uit haar beker dronk, begon ze langzaam meer te vertellen.
“Mama was verdrietig.”
“Wanneer?”
“Vanmiddag.”
“Wat gebeurde er?”
Ze dacht even na.
“Ze had met iemand gebeld.”
“Met wie?”
“Dat weet ik niet.”
“En daarna?”
Lily keek naar haar knuffelbeer.
“Toen huilde mama.”
Ik ging naast haar zitten.
“En toen zei ze dat ik mijn koffertje moest pakken?”
Lily knikte langzaam.
“Ze zei dat ik misschien een tijdje ergens anders moest wonen.”
Die woorden voelden als een steen in mijn maag.
Een uur later besloot ik Emma te bellen….