Skip to content
Ga er alleen naartoe.
Vertrouw niemand voordat je zelf alles hebt gezien.
Pas daarna zul je begrijpen waarom ik je heb gevraagd met mij te trouwen.”
Elise keek verbaasd op.
“Wat bedoelt hij hiermee?”
Judith glimlachte voorzichtig.
“Dat antwoord ken ik niet. Victor heeft mij alleen verteld dat u de waarheid zelf moest ontdekken.”
De volgende ochtend reed Elise naar het verlaten atelier aan het meer.
Het gebouw stond er nog steeds, al was het verweerd door de jaren.
Met de oude sleutel uit de envelop opende ze de deur.
Binnen leek de tijd stil te hebben gestaan.
Op een ezel stond een onafgemaakt schilderij.
Daarnaast lag een houten kistje waarop slechts één woord was gegraveerd.
“Voor Elise.”
Ze haalde diep adem, knielde neer en tilde langzaam het deksel op…
Wat ze daarin aantrof, zou niet alleen haar herinneringen veranderen, maar ook de manier waarop ze naar haar eigen toekomst keek.