Skip to content
# De waarheid laat zich niet verbergen
Om kwart over negen ging de telefoon van inspecteur Sophie Vermeer. Aan de andere kant van de lijn klonk de stem van haar buurvrouw.
“Sophie… je moet meteen komen. Er is iets gebeurd met je vader.”
Twintig minuten later parkeerde Sophie haar auto voor het politiebureau van Riverton. Ze werkte zelf bij de landelijke recherche, maar vandaag kwam ze niet als rechercheur. Vandaag was ze een dochter.
Haar vader, Willem Vermeer, zat stil op een bankje in de wachtruimte. Zijn jas was gescheurd en zijn bril lag gebroken naast hem.
“Pap…”
Hij keek op en probeerde te glimlachen.
“Het valt wel mee.”
Maar Sophie zag direct dat dit niet waar was.
Zijn handen trilden.
Op zijn rechterarm zaten blauwe plekken.
Zijn linkerpols was opgezwollen.
Aan de andere kant van de ruimte stond Karin, de partner van Sophies jongere broer. Ze vertelde luid haar verhaal aan een agent.
“Hij werd agressief. Ik moest mezelf verdedigen.”
Sophie luisterde zonder iets te zeggen.
Ze kende haar vader als een rustige man die zijn stem zelden verhief.
Beschuldigingen alleen bewezen niets.
Feiten wel.
Ze stelde zich netjes voor aan de dienstdoende agent en vroeg of alle verklaringen zorgvuldig werden vastgelegd.
De agent knikte…