Ze wist dat discussiëren nergens toe leidde.
Maar diep vanbinnen begon iets te veranderen.
Later die avond liep Patricia door de woonkamer en bleef staan bij een groot schilderij.
“Mooi huis,” zei ze trots. “Mijn zoon heeft het ver gebracht.”
Thomas glimlachte.
“Daar ben ik ook trots op.”
Noor keek hen zwijgend aan.
Geen van beiden vertelde dat het huis jaren eerder volledig door haar was gekocht, nog voordat ze Thomas had ontmoet.
Ze had het nooit belangrijk gevonden wie er op verjaardagen de complimenten kreeg.
Tot nu.
De volgende ochtend werkte Noor vanuit haar thuiskantoor.
Op haar computerscherm verschenen meldingen van het beveiligingssysteem.
Patricia probeerde opnieuw binnen te komen.
Eén keer.
Twee keer.
Drie keer.
De elektronische cilinder gaf telkens een rood lampje.
Patricia keek verbaasd naar de deur.
Ze pakte haar telefoon.
Enkele minuten later ging Noors telefoon over.
“Waarom doet mijn sleutel het niet?” vroeg Patricia geïrriteerd.
“Omdat die is gedeactiveerd,” antwoordde Noor rustig.
“Hoe durf je?”
“Dit is mijn woning. Vanaf vandaag komt iedereen alleen nog op afspraak binnen.”
Patricia hing boos op.
Nog geen tien minuten later belde Thomas.
“Waarom maak je hier zo’n groot probleem van?”
Noor bleef kalm….