Skip to content
Emma wisselde een blik met Sarah.
Toch voelde het alsof de puzzel langzaam in elkaar begon te vallen.
Samen onderzochten ze de pop opnieuw.
Ze controleerden de naden, de armen en zelfs de schoenen.
Tot Sarah voorzichtig over de houten knoop op de rug streek.
Met een kleine schroevendraaier draaide ze de knoop los.
Er kwam een piepklein metalen sleuteltje tevoorschijn.
“Dit zat al die tijd verborgen.”
Aan het sleuteltje hing een klein label.
Er stond slechts één nummer op.
De volgende ochtend bezochten Emma en Sarah verschillende opslagbedrijven in de stad.
Bij het vierde bedrijf keek de medewerker naar het sleuteltje en glimlachte.
“Dat hoort bij een oude kluis.”
Emma voelde haar hart sneller kloppen.
“Ja, maar alleen de geregistreerde eigenaar mag erbij.”
“Meer informatie hebben we niet.”
“Ik kan alleen bevestigen dat de kluis al jaren niet is geopend.”
Hij mocht verder niets vertellen.
Op de terugweg bleef Emma zwijgen.
“Wat als de waarheid al die tijd veilig heeft gelegen?” vroeg ze.
“Dan is het goed dat niemand hem eerder heeft gevonden.”
Twee dagen later ontving Emma onverwacht een brief…