Skip to content Deel 2 — Het geheim dat mijn vader had achtergelaten
De voetstappen kwamen dichterbij.
De deur van Hazels slaapkamer ging open.
Julian stond in de deuropening.
Hij keek eerst naar mij en daarna naar het kleine witte urntje in het wiegje.
Zijn gezicht vertrok nauwelijks.
“Wat doe je hier?”
Ik keek hem rustig aan.
“Ik neem afscheid van mijn dochter.”
Hij zuchtte.
“Genevieve, ik heb echt geen tijd voor dit.”
Geen tijd.
Die woorden deden meer pijn dan ik had verwacht.
“Je weet het dus nog steeds niet.”
“Wat?”
“Hazel is dood.”
Hij keek me enkele seconden aan.
“Wanneer?”
“Drie dagen geleden.”
Hij fronste….
vervolg op de volgende pagina