Skip to content De ambulance arriveerde enkele minuten later. Twee hulpverleners kwamen haastig binnen terwijl Daniel de kinderen geruststelde. Olivia werd voorzichtig onderzocht en kreeg een deken om haar schouders. Ze was wakker, kon normaal ademen en reageerde op de vragen van de verpleegkundige, maar de pijn in haar buik bleef aanwezig.
Emma bleef dicht bij haar zus staan.
“Mag ik met haar mee?” vroeg ze.
“Zeker,” zei Daniel. “Je hoeft haar niet alleen te laten.”
Terwijl de hulpverleners Olivia naar de ambulance brachten, bleef Daniel bij de balie. De verzegelde envelop lag voor hem.
De spuit.
De blauwe code.
Hij keek nog eens naar de letters en cijfers die nauwelijks zichtbaar waren op het plastic.
Zijn collega, agent Marcus Hale, kwam vanuit de achterkamer naar voren.
“Wat is er gebeurd?”
Daniel vertelde hem kort wat de meisjes hadden gezegd.
Marcus keek naar de envelop.
“Hebben we een identificatiesysteem voor apotheekcodes?”
“Misschien. Als die code nog leesbaar genoeg is.”
Daniel pakte de computer en opende het interne systeem voor medische en farmaceutische registraties. Hij voerde de code langzaam in.
Een ogenblik gebeurde er niets.
Toen verscheen er een resultaat.
Daniel fronste.
Hij controleerde de code opnieuw.
Hetzelfde resultaat.
Een naam.
Een adres.
Een registratienummer…