Skip to content
Nog voordat ze naar buiten konden lopen, werd er aangebeld.
Lena opende voorzichtig de deur.
“Goedemiddag,” zei de man vriendelijk. “Mijn naam is David Vermeer. Ik ben juridisch adviseur.”
Hij hield zijn identiteitsbewijs omhoog.
“Mag ik even met u spreken?”
Lena knikte voorzichtig.
Even later zaten ze aan de keukentafel.
David legde een stapel documenten neer.
“Ik wil u niet laten schrikken,” begon hij. “Maar iemand heeft geprobeerd dit huis namens u te verkopen.”
Lena voelde haar hart sneller kloppen.
“Is dat mogelijk?”
“Niet als u de rechtmatige eigenaar bent.”
Hij wees op een document.
“Volgens de officiële gegevens staat het eigendom volledig op uw naam.”
Nora slaakte een zucht van opluchting.
“Dus niemand kan haar zomaar uit haar huis zetten?”
David schudde zijn hoofd.
“Niet zonder een geldige rechterlijke uitspraak.”
Lena keek naar Emma, die rustig lag te slapen.
Voor het eerst sinds dagen voelde ze een klein beetje hoop.
“Wat moet ik nu doen?” vroeg ze.
“Allereerst zorgen dat alle documenten veilig zijn. Daarna informeren we de juiste instanties dat er geen verkoop zonder uw toestemming mag plaatsvinden.”
Lena knikte.
“Dat doe ik.”
De rest van de middag brachten ze door met het verzamelen van papieren.
In een oude kast vonden ze mappen met aankoopbewijzen, belastingdocumenten en verzekeringen.
Alles bleek zorgvuldig bewaard.
“Gelukkig heb je nooit iets weggegooid,” zei Nora lachend.
“Mijn vader zei altijd dat je belangrijke papieren moest bewaren.”
Die woorden kregen opeens een nieuwe betekenis.
Toen de zon onderging, maakten ze thee.
Emma werd wakker en begon zacht te huilen.
Lena nam haar op schoot.
“Ze heeft honger.”
Nora glimlachte.
“Ze heeft ook geluk.”
“Waarom?”
“Omdat ze een moeder heeft die niet opgeeft.”
Die woorden bleven hangen.
Later die avond ging de telefoon….
vervolg op de volgende pagina