Skip to content “Uitstekend nieuws.”
Pavel stak echter zijn hand op.
“Er is één voorwaarde.”
Iedereen keek hem aan.
“Voor toekomstige projecten wil ik dat de technische communicatie rechtstreeks verloopt met de persoon die de installatie daadwerkelijk ontwerpt.”
Zijn blik ging opnieuw naar Rimma.
“Dat bespaart tijd, voorkomt misverstanden en verhoogt de kwaliteit.”
Marat antwoordde snel.
“Dat kunnen wij intern regelen.”
Pavel schudde vriendelijk zijn hoofd.
“Nee. Ik wil het officieel vastleggen.”
De sfeer veranderde merkbaar.
Rimma voelde hoe verschillende collega’s haar kant op keken. Sommigen glimlachten voorzichtig. Anderen leken verrast.
Na afloop van de vergadering begeleidde Pavel de gasten naar de uitgang.
Voordat Rimma instapte, gaf hij haar zijn visitekaartje.
“Mocht u ooit een nieuw project zoeken, bel mij dan gerust.”
Ze nam het kaartje aan.
“Dank u. Dat waardeer ik.”
Tijdens de terugreis was het stil in de auto.
Marat zei geen woord.
Hij keek onafgebroken naar de weg.
Rimma keek uit het raam naar de eindeloze industriële gebouwen die langzaam achter hen verdwenen.
Voor het eerst in vier jaar had iemand haar niet gezien als de vrouw die koffie bracht.
Hij had haar gezien als de ingenieur die zij alt