Skip to content vervolg op de volgende pagina
Niet dat van zijn moeder.
Maar dat van zijn vader.
Zijn vader nam vrijwel meteen op.
“Dag, jongen.”
Daniel aarzelde geen seconde.
“Pap… ik wil je iets vragen.”
“Natuurlijk.”
“Heeft mam vandaag tegen Valentina gezegd dat ze haar MacBook moest weggeven?”
Aan de andere kant bleef het enkele seconden stil.
Toen klonk een diepe zucht.
“Ze heeft het dus echt gedaan…”
Daniel keek mij verbaasd aan.
“U wist ervan?”
“Niet van vandaag.”
“Maar?”
Zijn vader klonk zichtbaar vermoeid.
“Dit is niet de eerste keer.”
Ik zag Daniel langzaam rechtop gaan zitten.
“Wat bedoelt u?”
“Jaren geleden gebeurde precies hetzelfde.”
“Met wie?”
Zijn vader antwoordde nauwelijks hoorbaar.
“Met jou.”
Daniel fronste.
“Met mij?”
“Je was tien.”
Ik zag hoe mijn man probeerde zich iets te herinneren.
Zijn vader vervolgde rustig:
“Je opa gaf jou ooit een dure telescoop omdat je zo van sterren hield.”
Daniel keek voor zich uit.
Langzaam verscheen er een vage herinnering.
“Ik weet nog dat hij ineens weg was.”
“Ja.”
“Ik dacht dat hij kapot was.”
Zijn vader slikte hoorbaar.
“Nee.”
“Wat is er dan gebeurd?”
Zijn vader antwoordde zacht:
“Je moeder heeft hem aan je neef gegeven.”
Daniel zei niets meer.
Hij keek alleen maar naar de vloer.
“Waarom?”
“Ze vond dat jouw oom minder geld had.”
“En daarom moest ik mijn cadeau afstaan?”…