Skip to content
Na een slapeloze nacht besloot ze te gaan. Niet uit nieuwsgierigheid, maar omdat ze eindelijk wilde bewijzen dat haar verleden haar niet langer beheerste.
Op de dag van de bruiloft hielp Noor haar met het kiezen van een eenvoudige donkerblauwe jurk.
“Mama,” vroeg het meisje, “gaan we naar een feest?”
Emma glimlachte.
“Ja, lieverd. We gaan iemand feliciteren.”
De drie kinderen zagen er keurig uit. Finn droeg trots zijn vlinderdas, Mila hield haar favoriete knuffel stevig vast en Noor straalde alsof ze zelf een prinses was.
Toen ze aankwamen bij het prachtige landhuis, draaiden tientallen gasten zich om.
Sommigen herkenden Emma onmiddellijk.
Er werd gefluisterd.
Lucas, die vooraan stond, keek op en verstijfde.
Zijn blik gleed langzaam van Emma naar de drie kinderen.
Ze hadden allemaal dezelfde donkere ogen.
Hetzelfde kuiltje in hun wang wanneer ze glimlachten.
Hij voelde een vreemde spanning in zijn borst.
Emma liep rustig verder alsof ze de blikken niet opmerkte.
Ze feliciteerde het bruidspaar vriendelijk.
Sophie glimlachte beleefd.
“Bedankt dat je bent gekomen.”
Nog voordat Emma antwoord kon geven, trok Mila zachtjes aan haar hand.
“Mama…”
“Ja, schat?”
“Wie is die meneer?”
Emma wilde antwoorden, maar Lucas stond inmiddels vlakbij.
Hij keek aandachtig naar de kinderen.
“Hoe oud zijn jullie?” vroeg hij vriendelijk.
“Vier,” antwoordde Finn trots.
Lucas slikte.
De rekensom in zijn hoofd was eenvoudig.
Vier jaar.
Precies de tijd sinds hij Emma voor het laatst had gezien.
Voor hij verder kon vragen, zei Noor onschuldig:
“Mama, is dit de meneer op die oude foto die jij altijd bewaart?”
De muziek stopte bijna ongemerkt.
Meerdere gasten keken nieuwsgierig op.
Emma voelde haar hart sneller kloppen.
Ze knielde neer.
“Niet nu, lieverd.”
Maar Lucas had het gehoord.
“Welke foto?”
Emma zweeg enkele seconden.
“Dat doet er vandaag niet toe.”
Lucas keek haar recht aan.
“Voor mij misschien wel.”….
vervolg op de volgende pagina