Skip to content
En daarnaast een vermelding die zijn aandacht onmiddellijk trok.
De registratie stond op naam van Thomas Reed.
Daniel verstijfde.
Marcus keek over zijn schouder.
“Reed?”
Daniel knikte langzaam.
“Dat is mijn achternaam.”
“Ken je hem?”
Daniel voelde zijn maag samentrekken.
“Ja.”
Hij klikte verder.
De foto die op het scherm verscheen, maakte alles nog vreemder.
Thomas Reed was geen onbekende.
Hij was Daniels oudere broer.
Al jaren hadden de twee nauwelijks contact gehad. Thomas had na een familieruzie de stad verlaten en was ergens aan de andere kant van het district gaan wonen. Daniel had hem slechts een paar keer gezien sinds hun vader was overleden.
Maar er was nog iets.
De geboortedatum.
Daniel kende die uit zijn hoofd.
Thomas Reed was inderdaad de man op het scherm.
Marcus keek hem ernstig aan.
“Is dat de vader van de meisjes?”
Daniel antwoordde niet meteen.
Hij dacht aan Emma’s woorden.
Papa controleert onze zakken.
Hij kijkt niet in onze schoenen.
Daniel voelde een koude rilling over zijn rug lopen.
“Ik denk het wel.”
Marcus sloot het computerscherm half.
“Dan moeten we dit officieel overdragen.”
“Ja.”
“En jij moet afstand nemen van het onderzoek.”
Daniel wist dat Marcus gelijk had. Zodra er een familierelatie bestond, mocht zijn persoonlijke betrokkenheid de zaak niet beïnvloeden.
Maar voordat hij iets kon zeggen, klonk de telefoon.
De centralist meldde dat het ziekenhuis had gebeld.
Olivia was onderweg naar de spoedeisende hulp….
vervolg op de volgende pagina